Historia parafii

UNIA KOŚCIOŁA WSCHODNIEGO Z ZACHODNIM
Wieś Radcze za czasów unickich należała do parafii w Gęsi od połowy XVI wieku do roku
1797. Dawną kaplicę z Gęsi przeniesiono do Radcza na mogiłki i obsługiwali ją księża
z parafii Gęsieńskiej. Maria z Wodzickich Scypion dnia 12 lipca 1792r. , dziedziczka dóbr Rudzieniec, dokonała
zapisu gruntów na utrzymanie rejonowego kapelana, który obsługiwał tę kaplicę.
Pierwszym jej kapelanem był Ks. Nicetas Śnitka. Tę funkcję pełnił od 1807r. do śmierci (około 1814r.).
W 1816r. utworzono w Radczu samodzielną parafię dzięki fundacji Franciszka Łubińskiego i jego żony Pauliny z hr. Potockich. Oni dokonali na ten cel zapisu przed rejentem żelechowskim 30 kwietnia 1816r.
Proboszczami unickiej parafii w Radczu byli:
Ks. Andrzej Szymański (1814 – 1839) +,
Ks. Aleksander Szokalski (1839 – 1843),
Ks. Michał Wituszyński (1843 – 1864) +,
Ks. Leon Szymański do 1874.
W 1853r. cmentarz przy kościele został już całkowicie zapełniony i otwarto poza wioską nowy.
W 1874r. rząd carski zaborczy skasował w Radczu unicką parafię, zabrał kościół na cerkiew prawosławną. Większość parafian Radeckich nie chciała przyjąć prawosławia i z tego powodu od 1874 do 1905r. musieli znieść ciężkie prześladowania (bicie nahajkami, więzienia, Sybir, kary pieniężne itd.). Część parafian jednak przyjęło prawosławie.
Zaborczy rząd carski mając nadzieję na przyłączenie do cerkwi opornych unitów, pobudował w Radczu na przełomie XIX/XX wieku cerkiew murowaną.
W 1905r. car rosyjski Mikołaj II zmuszony był przez ówczesną sytuację wydać edykt tolerancyjny, dzięki któremu unici Radeccy przyjęli porządek rzymskokatolicki. Nie mieli jednak kościoła, więc uczęszczali do Komarówki. (Niektórzy korzystali z kaplicy drewnianej w Gęsi od 1906r. oraz z obecnego kościoła od 1913r.)
W 1915r. pod naporem wojsk austriackich i niemieckich ustąpiła armia carska na tereny wschodnie, a wraz z nimi wyjechało duchowieństwo prawosławne pozostawiając parafie prawosławne przekształcone z unickich. Jednak dopiero po odzyskaniu niepodległości dnia 9 kwietnia 1919r. cerkiew Radecka została wyświęcona na kościół katolicki i dekretem Biskupa Podlaskiego Henryka Przeździeckiego została w Radczu ustanowiona parafia rzymskokatolicka pod wezwaniem swiętego Mikołaja.
Proboszczowie rzymskokatolickiej parafii Radcze
Z zakończeniem I wojny światowej w 1918r. wskrzeszona Diecezja Janowska czyli Podlaska, którą
zarządzał w okresie międzywojennym ks. Biskup Henryk Przeździecki. Po spustoszeniach dokonanych
przez zaborców i okupantów austriacko – niemieckich, ksiądz biskup nie miał od razu tylu kapłanów,
aby obsłużyli wszystkie parafie. Dotyczyło to na początku także Radcza.
Ksiądz Franciszek Dzięga, proboszcz z Rudna Od 1919 – 1921r. opiekował się parafią Radecką , Dopiero po dwóch latach parafia w Radczu otrzymała właściwego proboszcza i są oni do opieki dla parafian aż do dnia dzisiejszego.
Ks. Jan Idźkowski, syn Michała i Rozalii z Dąbrowskich urodził się 18 czerwca 1870r., we wsi
Bryki, Ziemi Łomżyńskiej. W 1921 roku przybył do Radcza. Tegoż roku został też inkardynowany do Diecezji Podlaskiej.
Ze swego probostwa w Radczu kupił duży dom na mieszkanie dla organisty i kościelnego, oborę 16/28 łokci, chlew dla świń i skład drewna, studnię cembrowaną, oszalował i pomalował naokoło probostwo, 600 łokci sztachet, położył 180 łokci rynien cynkowych dla kościoła, sprowadził z Warszawy 2 dzwony, 21 pudów i 6 pudów, zbudował dębowy wielki ołtarz bardzo piękny, ambonę, chrzcielnicę, stację Męki Pańskiej, doprowadził ziemię do kultury i nawrócił na katolicyzm wszystkich prawosławnych, o których mówiono że nigdy nimi nie będą.
Wkrótce zachorował w Radczu na oczy – plamka żółta oka. Miał z tego powodu dużo dodatkowych trudności, musiał wyjeżdżać na leczenie, często na urlopach, znowu dojeżdżał Ks. Dzięga z Rudna,

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Rok powstania: 1816 – Mamy 200 lat